Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

21η / 4 ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ

0 σχόλια

Σαν σήμερα . 21 Απριλίου 1967. Εκείνο το πρωινό οι καμπάνες χτυπούσαν πένθιμα. Ξημέρωνε Μεγάλη Παρασκευή και αποκορυφωνόταν το θείο πάθος.

Ύστερα από 47 χρόνια, οι ιστορικοί εκτιμούν ότι η δικτατορία των συνταγματαρχών ήταν η συνέπεια μιας προδιαγεγραμμένης πορείας που σχεδιάστηκε μετά το 1963, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή ο αγωνιστής βουλευτής Γρηγόρης Λαμπράκης...
Η CIA είχε μια προνομιακή σχέση με τη συνωμοτική ομάδα των συνταγματαρχών και παρακολουθούσε βήμα προς βήμα την πορεία της για την επιβολή δικτατορίας.

Σύμφωνα με τη CIA τα μέλη της συνωμοτικής ομάδας που είχαν επιστρέψει «σε θέσεις-κλειδιά στην περιοχή των Αθηνών» ήταν:
α. Ο αντισυνταγματάρχης Κώστας Παπαδόπουλος, αδελφός του Γεωργίου, διορίστηκε διοικητής στο τάγμα Διονύσου από τις αρχές Φεβρουαρίου 1966.
β. Ο αντισυνταγματάρχης Δημήτρης Σταμεταλόπουλος, διοικητής του Τάγματος Αγίας Παρασκευής από τα μέσα Οκτωβρίου 1965.
γ. Ο αντισυνταγματάρχης Αντώνιος Μέξης, διοίκηση  τάγματος στην περιοχή Αθηνών.
δ. Ο αντισυνταγματάρχης Ιωάννης Λαδάς, διοικητής της ΕΣΑ με αρχηγείο στο ΓΕΣ.
ε. Ο αντισυνταγματάρχης Δημήτριος Ιωαννίδης στη διοίκηση ενός τάγματος στην περιοχή Αθηνών.
στ. Ο αντισυνταγματάρχης Θεόδωρος Πατσούρος  μονάδα επικοινωνιών στην Αθήνα.
ζ. Ο αντισυνταγματάρχης Μιχαήλ Ρουφογάλης διορίστηκε προσωρινά στις 23 Φεβρουαρίου 1966 επικεφαλής του Γραφείου Ασφαλείας της ΚΥΠ.
η. Ο αντισυνταγματάρχης Αντώνιος Λέκκας σε διοίκηση-κλειδί στην περιοχή Αθηνών.

Στην ίδια αναφορά «η πηγή» της CIA σχολίασε επί λέξει:
«Ο (αρχηγός ΓΕΣ) Σπαντιδάκης είναι γενικά ενήμερος για τη δεξιά στρατιωτική ομάδα, αλλά νομίζει ότι βρίσκεται κοντά στο δικό του τρόπο σκέψης για την αναγκαιότητα μιας στρατιωτικής επέμβασης, δηλαδή ότι ο βασιλιάς θα πρέπει ν’ αναλάβει τον έλεγχο της κατάστασης με τη βοήθεια του στρατιωτικού νόμου. Γι’ αυτό κάνει τα στραβά μάτια για πολλές μεταθέσεις που τώρα πραγματοποιούνται».
Η CIA γνωρίζει πολύ καλά τον ιδιαίτερο, αυτόνομο ρόλο της ομάδας Γ. Παπαδόπουλου, που μεγάλο τμήμα της τρέφει έντονα αντιβασιλικά αισθήματα. Η «πηγή» της CIA έδινε σημαντικές σχετικές λεπτομέρειες τονίζοντας ότι η ομάδα Σταμετελόπουλου στους κόλπους των συνωμοτών εκδήλωσε αντιβασιλικά αισθήματα και «προτιμάει μια στρατιωτική χούντα που θα επιτρέψει πολύ λίγα προνόμια στο βασιλιά».
Στις 13 Δεκεμβρίου 1966 «η ηγεσία» της δεξιάς συνωμοτικής ομάδας -σύμφωνα με τη CIA- «συναντήθηκε μυστικά» στο σπίτι του Ι. Λαδά. Η ηγεσία αναφερόταν ως Επαναστατικό Συμβούλιο και αποτελείτο από τους: Γ. Παπαδόπουλο, Ι. Λαδά, Δ. Σταματελόπουλο, Δ. Ιωαννίδη, Ι. Λέκκα, Μ. Ρουφογάλη, Ι. Μέξη.
«Η πηγή» της CIA, που το πιθανότερο είναι ότι συμμετέχει στις συσκέψεις της συνωμοτικής ομάδας δεν μπόρεσε ν’ αναγνωρίσει έναν ή δύο από τους συμμετέχοντες στη σύσκεψη στην οικία Λαδά αλλά μετέφερε το περιεχόμενο της συνομιλίας των συνωμοτών.
«Η πηγή» της CIA σχολίασε ότι σε μια άλλη σύσκεψη στις 22 Νοεμβρίου «ένας από τους ηγέτες της ομάδας, ο αντισυνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος, δήλωσε ότι αν η πολιτική κατάσταση συνεχίζει να χειροτερεύει με το σημερινό ρυθμό, δραστική ενέργεια θα χρειαστεί, δηλαδή η επιβολή δικτατορίας»

Στις 6 Φεβρουαρίου 1967 ο ειδικός αναλυτής του τμήματος Πληροφοριών και Ερευνας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Χαρίλαος Λαγουδάκης υπέβαλε ένα μνημόνιο στον προϊστάμενό του όπου έγραφε: «Από τις 19 Ιουνίου 1965, το τμήμα Εγγύς Ανατολής έχει λάβει γνώση περίπου 15 αναφορών της CIA από διάφορες πηγές για την αποκαλούμενη Δεξιά Ελληνική Στρατιωτική Συνωμοτική Ομάδα.
Η τελευταία αναφορά είχε ημερομηνία 23 Ιανουαρίου 1967. Το Δεκέμβριο του 1966 αναφέρθηκε ότι ο Παπαδόπουλος είπε πως μετά την εγκαθίδρυση μιας δικτατορίας θα επιδιώξει την υποστήριξη των ΗΠΑ για να εκπληρώσει κοινωνικά και οικονομικά μέτρα που μπορεί να αποτρέψουν την παρούσα τάση προς την Αριστερά».
 Η πρώτη συνάντηση των συνωμοτών το 1967 πραγματοποιήθηκε στις 4 Ιανουαρίου και «κύριος ομιλητής» ήταν και πάλι ο «συνταγματάρχης Παπαδόπουλος». Ο Λαγουδάκης κατέληξε τονίζοντας ότι δεν υπάρχει πληροφόρηση γι’ αυτή τη στρατιωτική ομάδα εκτός της CIA που άλλωστε πληροφορούσε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ «πολύ επιγραμματικά» σε σχέση με τα όσα γνώριζε.

Οι μέρες περνούσαν, μέσα στο 1967, και όλα λειτουργούσαν υπέρ των συνταγματαρχών. Ο Γ. Παπαδόπουλος έχει μετατεθεί στη διεύθυνση του Γ’ Επιτελικού Γραφείου του ΓΕΣ και ο Οδ. Αγγελής είναι υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ.
Θέσεις-κλειδιά έχουν καταλάβει όλοι οι συνωμότες της ομάδας των συνταγματαρχών και είναι έτοιμοι να θέσουν σ’ εφαρμογή το ΝΑΤΟικό σχέδιο «Προμηθεύς» που είχαν υπό την επιμέλειά τους οι Παπαδόπουλος και Μακαρέζος. Στις 20 Απριλίου οι συνωμότες πραγματοποίησαν δύο τελικές συσκέψεις, αρχικά στην οικία Μπαλόπουλου και αργότερα στην οικία Ιωαννίδη.
 Η «πηγή» της CIA που παρακολουθούσε τις συσκέψεις στα σπίτια των συνωμοτών θα πρέπει να ήταν εκεί.
Ο Παττακός στην οικία Μπαλόπουλου δήλωσε ότι «τα άρματα θα απλωθούν εις όλην την Αθήνα από της ώρας Ω».
Πριν από τα μεσάνυχτα ο Παττακός έφτασε στη μονάδα του των τεθωρακισμένων στο Γουδί, που τη διοίκησή της είχε αναλάβει στις 12 Οκτωβρίου 1966. Δεν άργησε να καλέσει τον αξιωματικό ασφαλείας και να του παραδώσει τον σχετικό φάκελο ενισχυμένου συναγερμού, γνωστού στις χώρες του ΝΑΤΟ με την ονομασία «DROWSY dog», ώστε να τεθεί η μονάδα σε κατάσταση ετοιμότητας.
Το πρωί της 21ης Απριλίου 1967 η Ελλάδα ζούσε κάτω από ένα στρατιωτικό, δικτατορικό καθεστώς.

πηγή: newsbomb
Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 δεν συνέβη ως κεραυνός εν αιθρία. Επί δύο σχεδόν χρόνια νωρίτερα, η Ελλάδα βρισκόταν σε βαθιά κρίση. Η σύγκρουση του Γεωργίου Παπανδρέου με τα Ανάκτορα το καλοκαίρι του 1965 είχε οδηγήσει στην αποχώρηση δεκάδων βουλευτών από την Ένωση Κέντρου, η οποία είχε κερδίσει τις εκλογές του 1964 με 53%, και στο σχηματισμό κυβερνήσεων «αποστασίας». Η αίσθηση πως οι βουλευτές εξαγοράζονταν από μυστικές υπηρεσίες ή και από επιχειρηματικά συμφέροντα και ότι ήταν γενικά διεφθαρμένοι στο έπακρον είχε καταβαραθρώσει την υπόληψη του πολιτικού κόσμου. Πέραν της αντιμετώπισης του κομμουνιστικού κινδύνου (ο οποίος σίγουρα δεν υπήρχε), οι πραξικοπηματίες ισχυρίζονταν πως τερμάτισαν την κυριαρχία των «φαύλων». Το ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης κάθε άλλο παρά αποκλειόταν από τους γνωρίζοντες πρόσωπα και πράγματα. Ο σπουδαίος ηγέτης της Αριστεράς Ηλίας Ηλιού είχε κατονομάσει σε ανύποπτο χρόνο τον μετέπειτα δικτάτορα: «Και ποιος μας λέει ότι κάποιος Γεώργιος Παπαδόπουλος δεν θα μας δέσει όλους ένα χάραμα;» είχε αναρωτηθεί από το βήμα της Βουλής ενώ συζητούνταν η συνομωτική δράση του αντισυνταγματάρχη ακόμα τότε, που οι συνάδελφοί του τον αποκαλούσαν «Νάσερ». Ο εκδότης της ακροδεξιάς εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος» Σάββας Κωνσταντόπουλος είχε δώσει το 1966 τέσσερις ομιλίες στο Χίλτον με γενικό τίτλο «Ο Φόβος της Δικτατορίας»: «Δεν μπορούμε να πούμε ότι κάθε δικτατορία είναι κακή. Υπάρχουν και δικτατορίες ωφέλιμες…» κατέληγε. Τα πολιτικά κόμματα είχαν -υποτίθεται- προετοιμασθεί και προετοίμαζαν και τον λαό πώς να αντιδράσει σε περίπτωση πραξικοπήματος. «Γενική απεργία, συγκέντρωσεις στις πλατείες, άμεση πορεία των αγροτών προς τις πόλεις» περιελάμβανε το σχέδιο του Ανδρέα Παπανδρέου. Κι όμως , η Χούντα επιβλήθηκε σχεδόν αναίμακτα. Η πολιτική ηγεσία –και ο ίδιος ο πρωθυπουργός Παναγιώτης Κανελλόπουλος- συνελήφθη με τις πυζάμες. Ο εικοσιεπτάχρονος βασιλιάς Κωνσταντίνος όρκισε την πρώτη χουντική κυβέρνηση και ας μην ήταν διόλου του γούστου του εκείνοι οι άξεστοι καραβανάδες. (Ο ίδιος, λένε, προετοίμαζε δικτατορία στρατηγών.) Χρόνια αργότερα ισχυρίστηκε ότι στην αναμνηστική φωτογραφία πόζαρε βλοσυρός προκειμένου να δώσει ένα σήμα στον λαό του… «Εάν είχαμε συναντήσει δυναμική αντίδραση, σε δύο ώρες μέσα θα είχαμε πέσει» ομολόγησε σχετικά πρόσφατα ο αιωνόβιος πλέον αρχιπραξικοπηματίας Στυλιανός Παττακός. Η μόρφωση και η συγκρότηση εκείνων που στελέχωσαν την Χούντα δικαίωνε απολύτως τη ρήση ενός παλαιότερου δικτάτορα, του Γεωργίου Κονδύλη, πως «την Ελλάδα μπορεί να την κυβερνήσει κι ένας ημιαγράμματος δεκανέας». Ο πρωθυπουργός-αντιβασιλέας-πρόεδρος της «δημοκρατίας» Γεώργιος Παπαδόπουλος είχε λόγο παραληρηματικό, διανθιζόμενο από απίθανες ελληνικούρες. Παρομοίαζε τη χώρα με ασθενή που βρίσκεται στο χειρουργείο ή που τού έχουν βάλει γύψο και τον εαυτό του με αυστηρό πλην αποτελεσματικό γιατρό. Ο Παττακός γυρνούσε την επικράτεια με ένα μυστρί στο χέρι και εγκαινίαζε δημόσια έργα ή ηρώα πεσόντων – όταν δεν κυκλοφορούσε «ιγκόγκνιτο» στους δρόμους της Αθήνας για να εντοπίσει και να επιπλήξει τους καπνιστές που πέταγαν τις γόπες χάμω. «Όραμα» της Χούντας ήταν το Τάμα. Η ανέγερση μιας πελώριας εκκλησίας στα Τουρκοβούνια, την οποίαν είχε -υποτίθεται- τάξει στον Χριστό ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Η Χούντα είχε -παρ’όλ’αυτά- αν όχι την αποδοχή, τουλάχιστον την ανοχή της πλειονότητας των Ελλήνων. Όσοι εξορίστηκαν ή φυλακίστηκαν για την αντιστασιακή τους δράση δεν υπερέβαιναν τις λίγες χιλιάδες. Η απόπειρα τυρανννοκτονίας από τον Αλέκο Παναγούλη, το κίνημα του Ναυτικού, ακόμα και το Πολυτεχνείο, στάθηκαν πράξεις αποσπασματικές, σπασμοί δίχως διάρκεια και συνέχεια, και χρησιμοποιήθηκαν εκ των υστέρων για να σώσουν την τιμή ενός ολόκληρου λαού. Στην αυγή της δεκαετίας του 1970, στην Ελλάδα επικρατούσε «ησυχία, τάξις και ασφάλεια». Η πορεία του Παναθηναϊκού προς το Γουέμπλεϋ παρουσιαζόταν σαν εθνικός θρίαμβος. Στις γιορτές της «Πολεμικής Αρετής» στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο, ο Μπιθικώτσης τραγουδούσε τον Ύμνο της 21ης Απριλίου πλαισιωμένος από την αφρόκρεμα του καλλιτεχνικού κόσμου, της Σοφίας Βέμπο μη εξαιρουμένης. Το καθεστώς επαιρόταν πως είχε χαρίσει τα δάνεια των αγροτών και των ταξιτζήδων και ότι είχε πραγματοποιήσει διπλωματικά ανοίγματα στην Κίνα και στην υποσαχάρια Αφρική. Οι πολίτες αντιδρούσαν ψιθυρίζοντας ανέκδοτα κεκλεισμένων των θυρών. «Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μία ωραία πρωία, μεσούντος κάποιου Ιουλίου, βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας “δώστε τη χούντα στο λαό”…» όπως πικρά το έθεσε ο Μανόλης Αναγνωστάκης. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το μέγιστο έγκλημα της Χούντας ήταν η προδοσία στην Κύπρο, που οδήγησε στην εισβολή των Τούρκων και στην ντε φάκτο μέχρι στιγμής - σαράντα χρόνια αργότερα- διχοτόμηση της νήσου. Δείγμα των προθέσεων του είχε δώσει το καθεστώς της 21ης Απριλίου από το 1968 κιόλας, όταν απέσυρε από την Κύπρο την ελληνική μεραρχία που είχε εγκαταστήσει ο Γεώργιος Παπανδρέου. Το δεύτερο μεγαλύτερο έγκλημα –κατά τη γνώμη μου- υπήρξε η επέλαση της φτήνιας, της κακογουστιάς, της πομπώδους ασημαντότητας και ασημαντολογίας που συνεχίστηκε –φευ- εντεινόμενη κατά την Μεταπολίτευση. Οι συνταγματάρχες «με το μακρύ νύχι στο δάχτυλο και στο μυαλό», που έλεγε και ο Κώστας Ταχτσής, ευλόγησαν την αρχιτεκτονική καταστροφή των πόλεων, τον τουρισμό των “rooms to let” και των καμακιών, το ελαφρολαϊκό σε όλες του τις εκφάνσεις, την αντίληψη πως η ζωή είναι μια ιδιωτική υπόθεση που συνοψίζεται στο «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι όπως επιδειχθούμε». Μπορεί η Χρυσή Αυγή να αποτελεί το πολιτικό βρυκολάκιασμα της Χούντας. Σε αισθητικό ωστόσο και ιδεολογικό επίπεδο η κληρονομιά της περιλαμβάνει ποικίλες και «υπεράνω υποψίας» εκδηλώσεις του βίου μας: Από τα πρωινάδικα και τα τηλεοπτικά ρηάλιτι έως τις «λαοσυνάξεις» του μακαριστού Χριστόδουλου για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες και το «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» των «αγανακτισμένων» πολιτών… «Εάν δεν είχε γίνει» θα μου πείτε «η Χούντα, δεν θα είχαμε Big Brother;» «Ίσως» απαντάω «η αντίδραση των Ελλήνων στο κιτς να ήταν κάπως ισχυρότερη…» Και ένα ανεξακρίβωτο περιστατικό: Το μεσημεράκι της 21ης Απριλίου, ενώ το πραξικόπημα φαίνεται να έχει επικρατήσει, ο Στυλιανός Παττακός επιστρέφει στο σπίτι του και ανακοινώνει γεμάτος υπερηφάνεια στη γυναίκα και στην πεθερά του τα σπουδαία νέα. «Κάναμε Επανάστασι!» τους λέει. «Εντός ολίγου ορκίζομαι υπουργός! Σιδερώστε μου τη μεγάλη μου στολή!» «Τι επανάσταση και κουλουβάχατα;» γίνεται έξαλλη η πεθερά. «Εμάς μας ρώτησες; Σαν τα μούτρα σου θα τα κάνεις, αχαίρευτε! Στη φυλακή θα καταλήξεις στο τέλος κι εμείς, οι αθώες γυναίκες, θα τρέχουμε και δεν θα φτάνουμε!» Βρίζοντας μέσα από τα δόντια του, ο Παττακός σιδέρωσε μόνος του τη στολή του. - Πηγή: www.lifo.gr

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σχολιάστε χωρίς φόβο και πάθος!